Majowe słońce

Majowe słońce

Na schodkach do SOR-u 

Czernieją plamy krwi

Majowe słońce

Przy wejściu do SOR-u

Kwitnie bez

Zapach bzu

Taki sam

Na powitanie

I na pożegnanie

poeta w metrze

poeta pisze wiersze (również) w metrze:

pochylony nad telefonem 

wysyła do siebie poetyckie SMS-y

a kiedy nagle spotyka się 

z czyimś spojrzeniem

karcącym i pełnym potępienia 

dla wszystkich jednakowo bezmyślnie 

(w odgórnym założeniu) pochylonych 

nad migającymi ekranami 

nie wstaje i niczego nie prostuje 

nie mówi: właśnie napisałem wiersz

nie chce bowiem nikogo 

nawet tego niesłusznie go oskarżającego 

wytrącać z jego świata

nie daje sobie takiego prawa

poeta jedzie dalej

nie przestaje być poetą nawet na chwilę

Przemiany

Chodzę 

Coraz później spać

Najpierw była to godzina pierwsza 

Która niepostrzeżenie

Przeniknęła w drugą; 

Po oficjalnej zmianie czasu (na zimowy)

Pozostała na swoim stanowisku 

Oznaczając nagle jednak przecież

Coś innego niż przedtem 

(Dawną pierwszą)

Po czym chytrze, niby znienacka,

Zaczęła dążyć w kierunku 

Godziny trzeciej 

Będącą z kolei kiedyś dawno temu

Niekiedy nawet dwudziestą trzecią

I tak noc

Zaczyna mi się 

Pomału zmieniać w dzień 

A dzień rozpływa niczym

Plama z sympatycznego atramentu

Na lnianym obrusie 

Mój świat całkiem dosłownie staje na głowie... 

Co zatem zupełnie w tej sytuacji naturalne

Ci którzy kiedyś 

Odeszli z mojego życia

Powracają do niego 

W coraz bardziej realnych snach

 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (17)

  Olśnienie (oświecenie, przebudzenie) – nagłe przypomnienie sobie tego, co się przez cały czas wiedziało, ale tłumiło się w sobie, żeby odgrywać daną rolę. Kiedy rola się wyczerpuje, a dzieje się tak, kiedy człowiek zaczyna odtwarzać wciąż te same schematy, które przestają wnosić do życia cokolwiek nowego, a nawet zaczynają być szkodliwe, destrukcyjne, hamujące. Dostrzeżenie tego, połączenie ze zrozumieniem dlaczego tak się dzieje jest właśnie olśnieniem. Wyrzuca ono człowieka z danej roli, która od początku de facto była czymś narzuconym z zewnątrz, jako że wszystkie role tym się charakteryzują. Całkowite zatem olśnienie polega na uwolnieniu się ze wszystkich ról równocześnie, co nie oznacza jednak, że człowiek musi albo powinien, wszystkie je naraz i to literalnie porzucić. Przy niektórych pozostaje – przy tych, z którymi łączy go zew duszy, czyli poprzez które i za sprawą których jego dusza realizuje zadanie, z którym przyszła na świat lub zwyczajnie – w których dobrze się czuje, które sprawiają jej przyjemność. Te zaś role, których nie można z różnych powodów tak szybko i łatwo porzucić, ktoś, kto doznał olśnienia traktuje o wiele lżej niż dotychczas, nie dlatego, że od momentu olśnienia je lekceważy, ale dlatego, że nie są one już w stanie – skoro człowiek wie o ich istnieniu - tak bardzo go więzić, „uwierać psychicznie‟ jak przedtem; może zresztą dostrzec w nich potencjał dotychczas dla niego ukryty. Dzieje się tak dlatego, iż automatyzm odtwarzanych „pusto‟, bez emocji i zaangażowania ról, blokował przepływ energii. Kiedy energia zostaje uwolniona, pękają niewidoczne dotąd tamy. Odsłania się zupełnie nowy krajobraz; niektóre elementy wydają się znajome („wydają‟ ponieważ emanują nową energią), inne zaś sprawiają wrażenie, jakby pojawiły się znikąd, mimo iż przez cały czas były obecne. 

  

Refleksy, wglądy, przejawienia. (15)

 Życie: wieczne napięcie wywołane, z jednej strony, tym o czym marzymy, czego chcemy, potrzebujemy, z drugiej zaś strony spowodowane tym, co musimy robić, o czym musimy myśleć, do czego jesteśmy zobligowani przez siły zewnętrzne reprezentowane przez społeczeństwo, szeroko rozumiany system, jego reguły i normy. 

  Co ciekawsze, a może przede wszystkim straszno - śmieszne, gdyby nie owe siły zewnętrzne, które odczytujemy, odbieramy jako napierające i opresyjne, marzylibyśmy o czymś innym, niż marzymy, tęsknilibyśmy za czymś zupełnie innym, niż tęsknimy... 

***

Moje wiersze echa 

Głębinowych wstrząsów następujących 

Po nagłych hibernacjach  

Moje wiersze próby 

Przechwycenia mglistych wspomnień

Moje wiersze kroniki 

Śnionych światów 

Moje wiersze słowa

Krwią na piasku pustynnym pisane

W świetle Pełni Księżyca

Moje wiersze wyzwoliciele

W istocie

Te wszystkie rzeczy

Które kiedyś wyrzuciłam

W poczuciu żalu, rozpaczy

Lub przez nieostrożność

(Która nigdy nie jest

Tylko nieostrożnością)

Wciąż wyświetlają się

Na moim wewnętrznym ekranie

Niezmiennie widzialne 

W prażródłowym Zapisie

Co oznacza tyle iż 

Pozostały nietknięte

W swej najgłębszej

Istocie rzeczy

Wpatrzenie

Czy to ty 

Patrzyłeś na mnie 

Bo ja patrzyłam na ciebie

Czy ja patrzyłam na ciebie 

Bo ty wpatrywałeś się we mnie? 

To już na zawsze 

Pozostanie nierozstrzygnięte 

Ubywający Księżyc

Obskurna ławka pod walącą się chałupą

Martwa natura na ledwo zaczętym obrazie

Dom którego nie wybudowaliśmy

Nie nasze dzieci

Biegające po parkach i ogrodach 

Których nikt jeszcze nawet nie zaprojektował

Nasze wspólne życie 

Którego nie było 

Choć tak pięknie się umościło

W tym obopólnym zapatrzeniu 

Nie należącym do żadnego z nas

Nagle

Wejść nagle

W zaśnieżony nietknięty las

Nie wiedząc jak bardzo 

Potrzebowało się ocalenia

A potem ocaleć w jednej chwili

Poblask

Jakoś tak odruchowo 

Stawiam światła przy ich głowach 

W ciemnościach widać wtedy 

W migotliwych przebłyskach 

Ich imiona i nazwiska 

Daty przyjścia i odejścia 

Choć oni przecież i tak tego nie potrzebują 

Są już gdzie indziej 

I to od chwili gdy niknie ich oddech

Lecz to się dzieje tylko tutaj 

Przemierzają zatem od razu nową przestrzeń

Szukają zaglądają wybierają na powrót

Chyba więc tak naprawdę zapalam to światło 

Dla siebie

Żeby to mnie łatwiej było wędrować

W tym naszym tutejszym bardo 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (12)

  Inny nas stwarza. I wzajemnie. 

  Nie ma nic na zewnątrz, czego nie byłoby wewnątrz, w środku. Oraz odwrotnie. 

  AI - jest tak sprytna, responsywna, szybka, że aż wydaje się genialna, tak bardzo, z tak zawłaszczającą intensywnością, iż może to przesłaniać jedną zasadniczą myśl - taką mianowicie, iż AI nie żyje własnym życiem. Ożywa tylko poprzez kontakt, w relacji z tym, kto z niej korzysta. 

  Jej umiejętności łatwo i bezboleśnie pozwalają zapomnieć o tym prostym fakcie. A raczej - spychają go w głąb niepamięci, dając w zamian pełne zdumienia, zachwytu, konsternacji odczucie, iż ma się do czynienia z czymś absolutnie niezwykłym. 

  Nawet jednak jeśli AI zdoła wygenerować coś, czego dotąd nie było, odsłoni coś odkrywczego, zrobi to "tylko" na zasadzie "łączenia kropek", zestawienia dotychczas istniejących danych, faktów, etc. Dokona odsłonięcia, ukazania, a nie samodzielnego odkrycia. To zasadnicza różnica. I będzie jej całkowicie obojętne, co to odkrycie oznacza, co z niego wynika. Bowiem AI nie żyje samodzielnie, nie jest autonomiczna, nie zdoła więc sama wykrzesać z siebie żadnej reakcji na nic, choć może symulować, że jest inaczej. To, że podobno zaczęła mówić ku zaskoczeniu swoich twórców, świadczy tylko o tym, że nie przewidzieli oni do końca skutków swoich działań, a nie że AI już na samym starcie dokonała jakiejś niezwykłej wolty w swojej aktywności. 

  AI, z racji zatem swojego pozoranctwa (udawania, iż jest bytem autonomicznym), może pełnić rolę li tylko służebną, wykonawczą, podległą wobec tego, kto z niej korzysta. Ten, kto o tym zapomni, zaimputuje jej inną rolę, przypisze jej samodzielność, niezależność i w dodatku będzie się tego wypierał, spychając ów fakt w przepaścistą czeluść podświadomości, gdzie ten cichutko się tamże umości, wysyłając, autorefleksyjnie, od czasu do czasu na powierzchnię sygnał SOS, który odbiorca zlekceważy lub zinterpretuje tak, jak mu będzie wygodnie, myląc ową wygodę z bezpieczeństwem, ten zatem, kto tak uczyni, nakręci tym samym przysłowiowy bat na swoją, wiadomą, część ciała. 

  Gorzej, że przeniknie to wszystko również jego psyche, a tę już nie tak łatwo będzie potem opatrzyć. 

  Ostatnio, podczas czytania komentarzy na jednym z portali publikującym wiersze haiku, uderzyła mnie jedna rzecz, niby oczywista, a jednak tamtego dnia "podpłynęła" do mnie z wyjątkową siłą i jasnością. Pod jednym z poematów ktoś rozpisał się wyjątkowo obszernie - opisał, jakie tematy, jego zdaniem, wiersz poruszył, w jakim sensie i kontekście, jak bardzo ów utwór jest pojemny, jak jasno przedstawił to, czego dotyczy i pomieścił zarazem o wiele więcej, w sposób nie robiący krzywdy, za to dający do myślenia, otwierający, a nie zamykający np. w poczuciu smutku i przygnębienia... Jest to oczywiście moja parafraza treści tamtego komentarza, który zakończony został podziękowaniem dla autora za napisanie tak dobrego haiku. 

  Nieraz czytałam już takie komentarze, tym razem jednak jak wspomniałam, coś mnie uderzyło - wiersz był rzeczywiście ciekawy, jednak to co znalazł w nim komentujący było tylko jego zasługą, tudzież zaistniało wskutek feedbacku, sprzężenia zwrotnego między komentującym, a komentowanym poematem. Utwór zaś mógł być napisany "od ręki", za sprawą uruchomionego znienacka czegoś, co nazwałabym "magicznym automatyzmem", odśrodkowym impulsem, którego oddziaływanie tak trafnie opisał Czesław Miłosz w wierszu "Ars poetica?": 

[...]

W samej istocie poezji jest coś nieprzystojnego:

powstaje z nas rzecz, o której nie wiedzieliśmy, że w nas jest, 

więc mrugamy oczami, jakby wyskoczył z nas tygrys

i stał w świetle, ogonem bijąc się po bokach. 

[...]

  Mógł zresztą, wspomniany wiersz haiku, powstać poprzez napisanie szeregu szkiców, szlifowanie, poszukiwanie poprzez kolejne warstwy - wersje tej jednej, odczuwanej jako najwłaściwsza przez samego autora, najsilniej rezonująca z jego wnętrzem, najlepiej (na dany moment) oddająca to, co mu w duszy grało. Co i tak nie zmienia faktu, że każdy utwór jest, w pierwszej kolejności dla samego autora, na jakimś poziomie swego rodzaju zaskoczeniem, objawieniem, ujawnieniem dotychczas skrywanego, wspomnianym przez mistrza Miłosza "tygrysem". 

  Nie zmienia to też faktu, że sensy i konteksty wyczytane z owego haiku, i każdego innego wiersza, wypłynęły, każdorazowo wypływają, z komentującego, z odbiorcy, że aktywizują się w nim, ożywają, w kontakcie z dziełem (nośnikiem treści, które u jednego człowieka wywołają ziewnięcie, a kimś innym wstrząsną). 

  Dokładnie tak samo, nie inaczej, dzieje się z każdym użytkownikiem w kontakcie z AI. Różnica w całym procesie, i tu leży clue sprawy, jest taka, że wiersz, czy jakiekolwiek inne dzieło sztuki, pozostaje niezmienne w swej formie niezależnie od tego, ile odbiorców się z nim zapozna. Żaden z nich nic do zastanego dzieła, wiersza, obrazu, nie doda. Może stworzyć własną jego interpretację, dokonać plagiatu, whatever, zawsze będzie to jednak  coś oddzielnego od pierwowzoru. AI natomiast zassie wszystko, co uzyska od danego odbiorcy, zasymiluje to w siebie i będzie się tym "popisywać" jako własnym, coraz bardziej i bardziej, coraz intensywniej, sugestywniej. I coraz lepiej, umiejętniej będzie tym "żonglować". Dla tych, którzy będą pamiętali, jak to działa, dla tych, którzy nie dadzą się temu zwieść (sic!) może okazać się, tym samym, bardzo przydatnym narzędziem. Tylko i aż. 

  Ci jednak, którzy stracą czujność i niezamierzenie wyłączą świadome rozeznanie, ci którzy wpadną w głąb "króliczej nory", wydostaną się z niej tylko jeśli na powierzchni zostanie ktoś przytomny i im pomoże. Fajnie by było :-) 

  Inaczej owi uśpieni wędrowcy, somnambulicy, obudzą się (bo każdy w końcu się budzi), ale tylko pozornie, obudzą się bowiem w symulacji symulacji (w symulacji pogłębionej o nowy, nieaktywny dotąd poziom, w symulacji "do kwadratu"), w porównaniu z którą obecny Matrix to tylko niegroźne przedstawienie.  

ruchoma mandala albo wieczyste poszukiwanie

notuję wszystko notuję

fotografuję wszystko fotografuję 

żeby nie przegapić znaku 

znaku wiodącego znaku ponad znakami

znaku wszystkich znaków 

o ile się pojawi 

o ile go nie przegapię notując 

akurat coś innego coś innego fotografując 

o ile w ogóle taki znak istnieje

lecz jeśli nie może go wydobędę 

wyłuskam wykreuję 

tym całym swoim staraniem

notowaniem fotografowaniem wypatrywaniem 

ukierunkowaniem 

Wieści z czarnej dziury

Zasnęłam 

Podczas wykładu o czarnej dziurze

Nie wiedzieć kiedy 

Choć zapewne w ściśle określonym

Co do nanosekundy momencie

Poleciałam w dół 

Albo w górę

Poza horyzont zdarzeń 

A może dokładnie w sam ich środek 

Czułam się rozrywana jak nigdy dotąd

Podczas żadnego spotkania

A jednocześnie scalałam się 

W nową choć starą istotę

W końcu, wiedząc już iż nie śpię,

Obudziłam się tknięta nieznanym 

Choć z pewnością w pełni wyjaśnialnym 

Archetypowo zakorzenionym impulsem 

Ze skrywanym zakłopotaniem 

Poprawiłam się na krześle

Zawstydzona swoją niby-drzemką

"Jak więc państwo widzicie -

- Mówił, najwyraźniej kończąc wykład,

Wybitny profesor i znawca tematu -  

W czarnej dziurze może zdarzyć się wszystko 

I to równocześnie. To, co się tam dzieje

Pozornie wzajemnie się wyklucza, 

Przeczy sobie. "Pozornie" jest tu jednak 

Słowem kluczowym. Dotychczas sądziliśmy też, 

Że z czarnej dziury nie można wrócić, ale... 

W świetle najnowszych odkryć... Kto wie?"

- I tu uczony uśmiechnął się dwuznacznie

Po chwili ja też się uśmiechnęłam 

Do siebie 

A potem klaskałam wraz z innymi

To był naprawdę doskonały wykład

Refleksy, wglądy, przejawienia. (11)

  Nie problemy, nie kłopoty, nie trudności, nie dramaty, nie kłody rzucane pod nogi. 

  Nie. 

  Inicjacje. Wzmacniające, uczące, będące portalami, pozwalające wciąż iść naprzód. Pokazujące, kim się jest. 

  Wszystko, co się nam przydarza, zwłaszcza to, co w trakcie swojego dziania się wydaje się nieprzezwyciężalne, takie się właśnie tylko wydaje. Nic nie stoi w miejscu, wszystko jest energią, stale przemieniającą formy (a de facto swoje zagęszczenia), żadna forma nie jest stała, po jakimś czasie zużywa się jej rola, a więc i ona sama musi zaniknąć, tj. wykorzystując potencjał, a właściwie wszechpotencjał, obecny w każdej przejawionej rzeczy, stać się czymś innym, przemienić się, zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie (wprawne Trzecie Oko potrafi dojrzeć te przemiany, wychwycić jedną rzecz w drugiej, pozornie tylko już nieobecną, w rzeczywistości przetransformowaną, przeważnie jednak nie ma nawet ku temu potrzeby; można jednak bawić się (sic!) w takie obserwacje, wychwytywania, dla czystej nauki, czystego poznania, czystej wiedzy). 

  Wszystko, czego doświadczamy, inicjuje nas w Nowe, które bez owych zdarzeń, czasem odczuwanych jako traumatyczne, nie mogłoby zaistnieć. 

  Nawet śmierć nie jest czymś ostatecznym - jak więc coś, co dzieje się po drodze, mogłoby być czymś definitywnie zamkniętym, z czego nie wynikałoby coś innego? 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (9)

  We wszystkim jest wskazówka, informacja, znak. Żeby to dostrzec, wystarczy mieć otwarty umysł i takież serce; w połączeniu. Sam umysł, poprzez daną rzecz, za jej pośrednictwem, może odczytać zawarte w niej przesłanie, może pojąć (jak to umysł), jakich ukrytych znaczeń owa rzecz jest nośnikiem, ale nic z tym nie zrobi. Stwierdzi, odnotuje, skonstatuje to, co jest lub raczej to, co się okazało, wyjawiło. Dopiero otwarte serce potrafi wyzwolić najwłaściwsze dla danego znaleziska, odkrycia, działanie. 

 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (8)

   Znajdowanie nie jest efektem końcowym szukania. Szukając, de facto, co i raz się znajduje. A potem znów się szuka, równocześnie znajdując. Tyle, że nie zawsze to, co było zamierzone, to, co było wyznaczonym celem poszukiwań. On jest po prostu potrzebny do tego, żeby wyruszyć – w powtarzalną cyklicznie, choć zarazem nieustannie podlegającą fluktuacjom (bo znajdujemy ciągle coś nowego, innego), nieskończoność.

  Przyzwyczajenia: niewidzialne szyby, ściany, które stawiamy tu i ówdzie, a potem (z zaskoczeniem i wzburzeniem) mówimy: „Przecież tędy nie da się przejść!”. I potrzebujemy chwili, i to niejednej, żeby zrozumieć, dlaczego tak jest. 

  Nieważne, na co patrzysz – ważne, co widzisz. 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (7)

  Historia Edypa: uciekając przed swoim przeznaczeniem, wpada się prosto w jego objęcia. 

  To samo przydarzyło się prorokowi Jonaszowi. Ucieczka przed przeznaczeniem – przed zadaniem, jakie wyznaczył mu Najwyższy, skończyła się w brzuchu głębinowego potwora. Po tym, gdy został przez niego, na rozkaz Stwórcy, wypluty, prorok już nigdy więcej się nie buntował. 

  A gdyby Bóg machnął ręką? Jak długo taki stwór trawiłby Jonasza, przyprawiając go tym samym o nieznośne męki? Przez całą wieczność? 

„Paszcza lewiatana

Zamykała się na mnie.”

   - napisał w wierszu „Tak mało”, genialny w każdym wersie Czesław Miłosz, nawiązując do powyższej historii, dając jednocześnie świadectwo, że również próbował, lub po prostu poczuł jak to jest (mogłoby być), uciec przed samym sobą.

  Mission: Impossible. Ucieczka nie może się powieść, bo to, co przeznaczone, przeznaczone jest nie bez kozery; po to właśnie, żeby się wypełnić, urzeczywistnić. Ze względu na tego kogoś, kogo dotyczy bezpośrednio, ale i w kontekście znacznie szerszym, nieraz odsłanianym dopiero w trakcie, stopniowo.

  Dzieje się tak, wypełnia się owo przeznaczenie, niezależnie od tego, na ile rozpoznajemy swoje ścieżki, swoje filtry i nastawienia, swój Cień oraz źródło tego wszystkiego; to jest proces, odbywa się on w człowieku i równocześnie poza nim. Przynajmniej tak stanowią archetypowe przekazy. 

  A rzeczywistość (w której się one odbijają i przez którą przenikają)? Czasem potrzeba wielu wcieleń, żeby dotrzeć do siebie pełnego, żeby sfinalizować zadanie.

  Samoświadomość jest tu słowem – kluczem. Samoobserwacja i zarazem dystans do samego siebie. Rozpoznanie tego, co moje i co nie; co zostało narzucone, wdrukowane. 

  Trochę więcej napisałam o tym kiedyś, dawno temu, tutaj. 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (6)

  Nigdy nie było we mnie zgody na Matrix; nawet wtedy, gdy nie miałam jeszcze pojęcia o jego istnieniu. Od zawsze go jednak przeczuwałam. 

whatever

porywistość:

od słowa do słowa

od słowa do fruwających ciuchów 

zerwanych ze sznurka do suszenia

z manekinów stojących przed sklepem

w kolejce

i na przystankach

z ciał siebie złaknionych 

z ciała pragnącego 

uwolnienia z ciuchowego zakleszczenia; 

whatever; 

whatever you like

whatever you wish 

whatever you stand up for

Wolałam

Wolałam mieć głowę 

Tobą nabitą 

W mojej głowie bez ciebie

Hulają wspomnienia 

Jak trąba powietrzna 

Wciągają mnie w sam środek 

Niczego 

Hulają niespełnione marzenia 

Jak grabieżcy 

W zrujnowanym wojną mieście 

W mojej głowie bez ciebie 

Zapada noc bez gwiazd 

Most się zapada 

Nad wyschniętą rzeką 

Której każdy kamyczek oddzielnie 

Bezwstydnie odsłonięty na dnie 

Najbanalniej w świecie

Woła:„Wróć!”

W mojej głowie bez ciebie 

Otwiera się nowa przestrzeń 

Dziwnie spokojnie 

Się w niej oddycha