Obudziło mnie światło

Obudziło mnie światło

A potem zgasło

Okazało się, że to był

Przejeżdżający za oknem samochód

Kto nim jechał?

Dokąd?

Zostawił mnie

Przebudzoną

Wpatrzoną w ciemny sufit

Z którego po chwili

Zaczęłam sczytywać hieroglify

Apokryfy zepchnięte w niebyt

Przez ustalaczy powierzchniowej

Bezpiecznej prawdy

Otwarła się nade mną głębia

Oceanu sprzed milionów lat

I popłynęłam

Moje łóżko miękko

Zamieniło się w łódź podwodną

W kameleona zasysającego

Każde napotkane tło

Od tamtej pory pozostaję

Nieuchwytna

Rano wstałam jak zwykle

Zaparzyłam kawę

Stanęłam przy tym samym oknie

Przez które w nocy wpadło światło

Zobaczyłam mrówki

Objuczone

Pędzące

W tę i z powrotem po nic

Ślepe

Głuche

Nieme

Spętane

Poranna mgła

 

Poranna mgła
Wpatruję się
W kostkę cukru
Nasiąkającą
Kawą



Po każdym
Kolejnym koncercie
Stary fortepian
Coraz głębiej
Zapada się w siebie



Haiku
Pomału opiekane w ogniu
Pianki



Mróz
Szczypie w język
Imbirowy napar



Nagle zastygła
Z ręką zawiniętą na plecach
Z nogą prosto wzniesioną w niebo
Z żyłką owiniętą wokół szyi…
Pijany lalkarz

Poranna kawa

 

Poranna kawa
Waham się
Przed kolejnym łykiem
Jeszcze przez chwilę
Wybierając półsen



Szaruga za oknem…
Pogłębia…
Mój wielokropkowy nastrój…



Wietrznie
Zamarznięte łzy
Wyczarowały
Na jej twarzy
Indiańskie wzory
Aż się od tego nagle przemieniła
W kogoś
Kim od zawsze była

 

***

szczelina między światami
a w niej
moja ulubiona kawa

poza tym nic

żadnego "muszę" ani "powinnam"
"chcę" ani "jeszcze nie wiem"

żadnych przeszłych zdarzeń
ani widoków na przyszłość

a jeśli jakaś teraźniejszość
to zawieszona
wyjęta z ogólnie rozumianej
jakże umownej
czasoprzestrzeni

bo to
ani tu ani tam
a jednak

być może
choć niekoniecznie

rzeczywistość przyczajona

żadnego wejścia ani wyjścia 

Edward Hopper, Automat

***

Jesiennieje
W sklepie z kawą
Kolejka



  Dziwna, a właściwie zupełnie zwykła, choć zarazem niesamowita, rzecz się stała z powyższym utworem. Momentalnie po napisaniu zaczął żyć własnym życiem. Tak się dzieje oczywiście ze wszystkimi utworami, przynajmniej jak mam takie doświadczenie - że po uwolnieniu, czyli po napisaniu, a zwłaszcza po opublikowaniu, zyskują (jak to po uwolnieniu) autonomię, i to mocarną, zarazem jednak specyficzną. Mimo bowiem, iż każdy utwór może dla każdego odbiorcy znaczyć coś innego, inne wywołać w nim wspomnienie, inaczej rezonować akurat z nim niż z kimkolwiek innym, to sam pozostaje wobec tego przecież niewzruszony. Podatny na wszelkie interpretacje i mieszczący je w sobie, de facto nie ulega żadnej.
  Ad rem - to haiku powstało z inspiracji jesiennym klimatem, i kawą do picia której tenże skłania chyba każdego bardziej niż zwykle. I już. Prosta inspiracja, prosty obraz. Kocham sklepy z kawą, kocham zapach świeżo zmielonej kawy, kaw smakowych - to dla mnie zaproszenie do raju, a właściwie nawet natychmiastowe tam (mentalne) przeniesienie. Połączyłam więc jedno z drugim w haiku - jesień i kawę - głównie po to, żeby oprotestować tę pierwszą, bo to nie jest moja ulubiona pora roku. A potem nagle przeczytałam swoje własne haiku jako jedno zdanie i pokazał mi się zupełnie inny obraz niż zamierzony, a raczej ujawniło jego nowe znaczenie - zobaczyłam kolejkę w sklepie już nie jako grupę ludzi oczekujących z entuzjazmem na to, co lubią i dzięki czemu żadna jesień, w żadnym znaczeniu tego słowa, nie jest im straszna, lecz jako ludzi, którzy w tym sklepie znajdują się niejako poza czasem i przestrzenią, są tam, a nie gdzie indziej, ale tak naprawdę nic z tego nie wynika i równie dobrze mogliby przebywać w zupełnie innym miejscu, gdyż wypicie żadnej, nawet najwspanialszej kawy, niczego już dla nich nie zmieni. Kolejka stoi w sklepie, jak każdej jesieni. Kolejka ludzi, którzy znaleźli sposób na przetrwanie, ale wraz z upływem lat, coraz bardziej oddalają się od życia. Kolejka jesiennieje, z roku na rok coraz bardziej, głębiej; powoduje, iż każdy z kolejkowiczów coraz silniej zanurza się w swoim własnym lecz nieznanym, nieodgadnionym świecie, którego "składowych" woli nie nazywać, a nawet bliżej im się nie przyglądać.
I taka naszła mnie, odautorska i nie tylko, refleksja... Potem zaś, również znienacka, również sam z siebie, przypomniał mi się "Psalm stojących w kolejce". I tym samym, po raz kolejny, znaczenie tego o czym napisałam w swoim haiku, ewoluowało. 

 
16.10.2014 r.