Przemiany

Chodzę 

Coraz później spać

Najpierw była to godzina pierwsza 

Która niepostrzeżenie

Przeniknęła w drugą; 

Po oficjalnej zmianie czasu (na zimowy)

Pozostała na swoim stanowisku 

Oznaczając nagle jednak przecież

Coś innego niż przedtem 

(Dawną pierwszą)

Po czym chytrze, niby znienacka,

Zaczęła dążyć w kierunku 

Godziny trzeciej 

Będącą z kolei kiedyś dawno temu

Niekiedy nawet dwudziestą trzecią

I tak noc

Zaczyna mi się 

Pomału zmieniać w dzień 

A dzień rozpływa niczym

Plama z sympatycznego atramentu

Na lnianym obrusie 

Mój świat całkiem dosłownie staje na głowie... 

Co zatem zupełnie w tej sytuacji naturalne

Ci którzy kiedyś 

Odeszli z mojego życia

Powracają do niego 

W coraz bardziej realnych snach

 

Sen o parasolce

W trakcie
nocnej burzy z piorunami,
grzmotami, przebłyskami
nie z tego świata,
rozjaśnianej co chwilę
gniewnymi wejrzeniami
(chyba) samego Boga,
śnię, że jadę
pustym tramwajem
i nagle na jednym z krzeseł
dostrzegam
zamkniętą w sobie,
szczelnie zwiniętą,
parasolkę.
Nieodgadnioną
w swej symbolice,
zadziwiającą
dla mojego śniącego umysłu.
I kiedy już mam wniknąć
w historię tego,
kto ją tutaj zostawił,
(bo nawykowo przyjmuję
taką właśnie wersję zdarzeń),
nagle
coś się we mnie otwiera.
Staje się jasne,
że to nie tyle czyjaś przeszłość
leży zwinięta na krześle,
co moja przyszłość,
która ma się rozpostrzeć,
kiedy w końcu
wysiądę na swoim przystanku;
kiedy się obudzę.

*** (Sięgałeś głową...)

Sięgałeś głową niemal sufitu,
być może zresztą w tak zwanej
rzeczywistości też tak było...
Wybacz, nie pamiętam.
Pokój był pusty,
a może całkowicie wypełniony tobą.
Zależy, jak na to patrzeć.
Popijałeś jakiś napój z puszki,
jak zwykle skupiony tylko na tym,
co w danej chwili robisz.
Anihilowałeś cały wszechświat
bez trudu, bez wysiłku,
bez drgnienia mięśni i powiek. 
Na czas tej celebracji
nie miał prawa istnieć.
A jednak pomiędzy małymi,
luzacko wystudiowanymi łykami, zapytałeś:
"Dlaczego właściwie nie byliśmy razem?"
"Nie wiem" - odpowiedziałam szybko,
zgodnie z tym, co odczuwałam
w tamtej przestrzeni w której
tak znienacka się znaleźliśmy.
Byłam tylko głosem z offu;
być może siedziałam gdzieś w kącie
i sączyłam inny napój przez słomkę.

Ktoś nas ze sobą umówił, tylko kto?
Jedno jest pewne -
nigdy nie byliśmy bardziej prawdziwi
niż w tym moim śnie.



15.03.2018 r.