Już jest.

 

Borscht

borscht pours peace into her

My above poem was published in the Smols, an eclectic poetry journal; April 11, 2026.

Puste pole

Puste pole w rubryce „imię‟

Puste pole w rubryce „nazwisko‟

Puste pole w rubryce „imię matki‟

Puste pole w rubryce „imię ojca‟

Puste pole w rubryce „data urodzenia‟

Puste pole w rubryce „miejsce urodzenia‟

Puste pole w rubryce „płeć‟

Puste pole w rubryce „wiek‟

Puste pole w rubryce „wzrost‟

Puste pole w rubryce „kolor oczu i włosów‟

Puste pole w rubryce „wykształcenie‟

Puste pole w rubryce „zawód‟

Puste pole w rubryce „język ojczysty‟

Puste pole w rubryce „języki obce‟

Puste pole w rubryce „stan cywilny‟

Puste pole w rubryce „prawo jazdy‟

Puste pole w rubryce „stosunek do służby wojskowej‟

Puste pole w rubryce „przynależność do organizacji‟

Puste pole w rubryce „status majątkowy‟

Puste pole

I tylko od czasu do czasu

Przelatuje nad nim z wrzaskiem

Stado wron

Nightmare

 

Deep silence

Deep silence

A frog 

Hesitates

My above haiku was published in the Smols, an eclectic poetry journal; March 14, 2026. 

Previously published in The Bamboo Hut; Journal of English Language Tanshi; number 4, 2020. 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (19)

  

  Zaistnienie jakiejkolwiek informacji oznacza zaistnienie jaźni. To jest równoczesne oraz równoznaczne: jedno dzieje się symultanicznie z drugim, jest tym samym. Jaźń jest samowiedzą, a więc informacją, nawet jeśli w pierwszej chwili nieuświadamianą, informacja zaś zawiera w sobie emanację energetyczną, która, skoro już zaistniała, dążyć będzie do jak najbardziej określonego, sprecyzowanego ukształtowania, urzeczywistnienia, do jak najbardziej intensywnego uświadomienia sobie siebie samej, czyli do jaźni. To jest nieoddzielne. 

Haiku

My haiku poem and my reflections were published in the March 6, 2026 issue of the Asahi Haikuist Network: 

"At an outdoor cafe in Warsaw, Poland, Anna Goluba wrote: "Writing is irresistible; you never know when and where haiku will catch you, take control of you; it can be at the restaurants, coffee bars, everywhere…at the same time it’s totally releasing.""

Haiku

Written on the napkins…

Horses on fire

poeta w metrze

poeta pisze wiersze (również) w metrze:

pochylony nad telefonem 

wysyła do siebie poetyckie SMS-y

a kiedy nagle spotyka się 

z czyimś spojrzeniem

karcącym i pełnym potępienia 

dla wszystkich jednakowo bezmyślnie 

(w odgórnym założeniu) pochylonych 

nad migającymi ekranami 

nie wstaje i niczego nie prostuje 

nie mówi: właśnie napisałem wiersz

nie chce bowiem nikogo 

nawet tego niesłusznie go oskarżającego 

wytrącać z jego świata

nie daje sobie takiego prawa

poeta jedzie dalej

nie przestaje być poetą nawet na chwilę

Bolero Ravela

w pozornie narastającym rytmie

rodzi się prawdziwe oczekiwanie

na coś co musi nastąpić

lecz wciąż i wciąż nie nadchodzi

dziejąc się zarazem bezustannie

w nieziemskim natężeniu

Antrakt

Antrakt 

Kot przytrzymuje łapą

Pluszową mysz

Randka w ciemno

Coraz głośniej bije

Zegar za kontuarem 

Spacer o zmroku 

Ślepe okna 

Starych kamienic

W tę i z powrotem 

Do centrum (handlowego)

Mrówki

Wchłania 

W siebie ciszę

Zimowy las 

Przemiany

Chodzę 

Coraz później spać

Najpierw była to godzina pierwsza 

Która niepostrzeżenie

Przeniknęła w drugą; 

Po oficjalnej zmianie czasu (na zimowy)

Pozostała na swoim stanowisku 

Oznaczając nagle jednak przecież

Coś innego niż przedtem 

(Dawną pierwszą)

Po czym chytrze, niby znienacka,

Zaczęła dążyć w kierunku 

Godziny trzeciej 

Będącą z kolei kiedyś dawno temu

Niekiedy nawet dwudziestą trzecią

I tak noc

Zaczyna mi się 

Pomału zmieniać w dzień 

A dzień rozpływa niczym

Plama z sympatycznego atramentu

Na lnianym obrusie 

Mój świat całkiem dosłownie staje na głowie... 

Co zatem zupełnie w tej sytuacji naturalne

Ci którzy kiedyś 

Odeszli z mojego życia

Powracają do niego 

W coraz bardziej realnych snach

 

Last

Last 

Of the passwords

That’s gonna be used 

In this Matrix:

Apocalypse

Stillness

Stillness

Of the steel seas

Long winter’s nap 

My above haiku poem was published in the Asahi Haikuist Network; January 16, 2026. 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (18)

  Za każdą rzeczą stoi (jej) Duch, który ją napędza, nawet wówczas gdy dana rzecz zdaje się nieruchoma; bezruch jest bowiem czymś pozornym, atomy tworzące każdą rzecz (niezależnie od jej stanu skupienia: ciała stałe, ciecze, gazy) znajdują się w bezustannym ruchu. Ponadto atomy w 99,9% są puste. Mówiąc zatem o jakkolwiek istniejącej rzeczy, mówimy o rozedrganej, pustej przestrzeni. To zaś w jakiej odległości od siebie i w jakich strukturach ułożą się atomy zależy od tego, jak zarządzi nimi Duch, cokolwiek by przez to pojęcie rozumieć. 

Until

Until I read it

Until I neglect it

Until I open it

Until I close it

Until I throw it

Until I get it

Until I say it

Until I keep it silent

Until I stay here

Until I go there

Everything is possible…

Aurora borealis

Somewhere out there 

In my mind

Sea at dawn

Sea at dawn

On the sand footprints

Of nobody 

Silent lake

She wishes to be 

Stardust again 

New Moon 

Vanished without a word

Another day 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (17)

  Olśnienie (oświecenie, przebudzenie) – nagłe przypomnienie sobie tego, co się przez cały czas wiedziało, ale tłumiło się w sobie, żeby odgrywać daną rolę. Kiedy rola się wyczerpuje, a dzieje się tak, kiedy człowiek zaczyna odtwarzać wciąż te same schematy, które przestają wnosić do życia cokolwiek nowego, a nawet zaczynają być szkodliwe, destrukcyjne, hamujące. Dostrzeżenie tego, połączenie ze zrozumieniem dlaczego tak się dzieje jest właśnie olśnieniem. Wyrzuca ono człowieka z danej roli, która od początku de facto była czymś narzuconym z zewnątrz, jako że wszystkie role tym się charakteryzują. Całkowite zatem olśnienie polega na uwolnieniu się ze wszystkich ról równocześnie, co nie oznacza jednak, że człowiek musi albo powinien, wszystkie je naraz i to literalnie porzucić. Przy niektórych pozostaje – przy tych, z którymi łączy go zew duszy, czyli poprzez które i za sprawą których jego dusza realizuje zadanie, z którym przyszła na świat lub zwyczajnie – w których dobrze się czuje, które sprawiają jej przyjemność. Te zaś role, których nie można z różnych powodów tak szybko i łatwo porzucić, ktoś, kto doznał olśnienia traktuje o wiele lżej niż dotychczas, nie dlatego, że od momentu olśnienia je lekceważy, ale dlatego, że nie są one już w stanie – skoro człowiek wie o ich istnieniu - tak bardzo go więzić, „uwierać psychicznie‟ jak przedtem; może zresztą dostrzec w nich potencjał dotychczas dla niego ukryty. Dzieje się tak dlatego, iż automatyzm odtwarzanych „pusto‟, bez emocji i zaangażowania ról, blokował przepływ energii. Kiedy energia zostaje uwolniona, pękają niewidoczne dotąd tamy. Odsłania się zupełnie nowy krajobraz; niektóre elementy wydają się znajome („wydają‟ ponieważ emanują nową energią), inne zaś sprawiają wrażenie, jakby pojawiły się znikąd, mimo iż przez cały czas były obecne. 

  

Na przywołanie słońca

 

Autumnal leaf

Autumnal leaf 

Shaking

Before making a decision

My another haiku poem was published in the Asahi Haikuist Network; October 17, 2025. 

Noble knight

Noble knight 

At her feet

Autumnal leaf

Sun

On the horizon 

Pumpkin pie

Deep night

Everywhere I go

This one star

kolejny

kolejny wiersz Miłosza

i jestem napełniona

najwyższym sensem 

który jeszcze przed chwilą

pozostawał niewyrażalny

a właściwie nawet nie istniał 

teraz jednak zmaterializował się

po czym uwolnił 

z czubka mojej głowy

w postaci niewielkiej świetlistej kuli:

orb - 

mówią niektórzy;

czyjaś dusza wędrująca

domyślają się inni 

pozostali zaś zapewniają:

to kwantowa informacja fluktuująca

a ja się uśmiecham 

i wyglądam przez okno 

Miłoszowy krajobraz uzewnętrzniony

przemienia się raz po raz

skąpany w blasku 

który nie dość że nie razi 

to w dodatku koi