Obudziło mnie światło

Obudziło mnie światło

A potem zgasło

Okazało się, że to był

Przejeżdżający za oknem samochód

Kto nim jechał?

Dokąd?

Zostawił mnie

Przebudzoną

Wpatrzoną w ciemny sufit

Z którego po chwili

Zaczęłam sczytywać hieroglify

Apokryfy zepchnięte w niebyt

Przez ustalaczy powierzchniowej

Bezpiecznej prawdy

Otwarła się nade mną głębia

Oceanu sprzed milionów lat

I popłynęłam

Moje łóżko miękko

Zamieniło się w łódź podwodną

W kameleona zasysającego

Każde napotkane tło

Od tamtej pory pozostaję

Nieuchwytna

Rano wstałam jak zwykle

Zaparzyłam kawę

Stanęłam przy tym samym oknie

Przez które w nocy wpadło światło

Zobaczyłam mrówki

Objuczone

Pędzące

W tę i z powrotem po nic

Ślepe

Głuche

Nieme

Spętane

Poblask

Jakoś tak odruchowo 

Stawiam światła przy ich głowach 

W ciemnościach widać wtedy 

W migotliwych przebłyskach 

Ich imiona i nazwiska 

Daty przyjścia i odejścia 

Choć oni przecież i tak tego nie potrzebują 

Są już gdzie indziej 

I to od chwili gdy niknie ich oddech

Lecz to się dzieje tylko tutaj 

Przemierzają zatem od razu nową przestrzeń

Szukają zaglądają wybierają na powrót

Chyba więc tak naprawdę zapalam to światło 

Dla siebie

Żeby to mnie łatwiej było wędrować

W tym naszym tutejszym bardo 

Trochę o mass mediach

A może jednak właśnie

A może nawet na pewno 

Rodzi się teraz 

Ten, który przyniesie odmianę

Własnym światłem przeniknie uparty mrok 

I nie da się już nigdy więcej ukrzyżować

Za to jak niegdyś przejdzie po wodzie do tych, 

Którzy nieustannie toną 

Nie mogąc ni żyć ni umrzeć

I uświadomi im, że 

Nie muszą dłużej tego robić

I że bynajmniej nie na tym 

Polega równowaga 

Będzie miał więc również

Rozwalające (nieistniejące) mury 

Poczucie humoru 

Może jednak właśnie teraz 

A nawet na pewno 

(Gdyż wynika to 

Z transformujących cykli 

Wznoszących się po kosmicznej spirali)

Ale nie dowiemy się o tym z mediów

Z nich tylko wiadomości 

O kolejnych zgonach