Children’s Day

Children’s Day

The park full of

Soap bubbles

My above haiku poem was published in the O2 Haiku Literary Magazine; May 3, 2026. 

Już jest.

Moonlight

Moonlight 

In her veins

Pure caffeine 

Wild storm

One gesture of the conductor

And silence falls 

This little girl

Playing now in the park…

A butterfly I once saved?

Idzie

Idzie 

Parkową alejką 

Para staruszków

Trzyma się za ręce

Zagina wokół siebie czasoprzestrzeń

Zimowe popołudnie 

Beczenie

 

Beczenie
Owiec o zmierzchu
Wśród wysokich traw
Martwy pasterz



Imieninowy spacer
Na brzegu parkowego stawu
Czarny łabędź
Z dziobem schowanym w pióra
Śni o dalekim morzu



Klangor żurawi
Te wszystkie „chyba”
Które wyleciały dziś
Z mojego opowiadania



Czerwcowy skwar
Jaszczurka w cieniu
Świeżego grobu



Pole maku
Czyim jesteś
Snem?

Dokąd zmierzasz?

 

Na ławce w parku
Podczas przydzielonego przez system lunchu
Człowiek pochylony
Nad smartfonem
Uruchamia zdalnie w swoim domu
Pranie, zmywanie, odkurzanie
I mycie okien.
Muska kolejną ikonę, a wówczas
Potężne, wbite w beton, metalowe ramię
Jakiego, co tak mile łechce ego,
Nie ma żaden z sąsiadów,
Wyłuskuje z jego ogrodu rower
I zawiesza go na ścianie garażu.
Nad głową owego, jakże zajętego człowieka,
Beztrosko, odporne na wszelkie aplikacje,
Ćwierkają niegdysiejsze dinozaury.
Wobec tego pozornie sielskiego obrazka
Nasuwa się tylko jedno pytanie -
Dokąd zmierzasz, świecie,
W swej niesłychanej złożoności?
Zaglądający,
Do ustawionego tuż obok ławki,
Pojemnika na śmieci, bezdomny,
Zdaje się znać odpowiedź na to pytanie.  
Uśmiecha się bowiem
Wszechwiedząco
Bezzębnie
W cienistą, niezbyt przyjemnie pachnącą, głębię
Pochylony nad nią
Tak samo
Jak tamten nad smartfonem.