Jeden

Jeden obok drugiego 

Wirują wiatraczki

Cmentarz dla zwierząt

Kiedy czekam 

Na SMS od niego 

Alert pogodowy 

Stanęłam w prawdzie 

Otworzyła się przede mną 

Pustynia bez końca 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (13)

  Gra trwa, dopóki się w nią gra. Nie ma graczy - nie ma gry. Jeśli nikt się nie oburza, nie wzburza, nie irytuje czymś, co ktoś inny wyznaje, wielbi, hołubi - gra się kończy. Podobnie - brak klakierów i potakiwaczy nie karmi guru i dyktatorów, nie daje im racji bytu. 

  Nie ma wtedy o co dalej kruszyć kopii. To jest tak proste, że aż śmieszne.   

  I zarazem to jest niewyobrażalnie trudne...

  Tyle że dopatrywanie się w tym, wyłuskiwanie z tego takiej (lub jakiejkolwiek innej) dychotomii: łatwe - trudne oznacza, że nadal jesteśmy w grze. I że tego w ogóle nie zauważyliśmy. Bo wyłączyć się z gry można tylko świadomie, a nawet nadświadomie - na wyższym poziomie niż ten, na którym odbywa się gra. Gra, która ze swej istoty dąży do naruszenia równowagi - do wyznaczenia wygranego i przegranego. Gra, dla której pionki nie mają żadnego znaczenia - jest jej obojętne, kto w kogo będzie rzucał kwiatami, a kto kamieniami, i że za chwilę, ci, którzy rzucali kwiatami, będą tymi z kamieniami w rękach - i że nawet rzucać będą w tym samym kierunku, co dotychczas...

  W grze nie ma więc miejsca na harmonię, na to, żeby to co jest, było takim, jakie jest - ni mniej, ni więcej, bez potrzeby udowadniania komukolwiek czegokolwiek, bez szukania u niego poklasku. 

  Podczas gry, podczas żonglowania argumentami, umiejętnościami, etc. w celu pozyskania sprzymierzeńca lub odparowania przeciwnika zatraca się, gubi, zanika prawda.  

  Niewykluczone, że właśnie po to gra istnieje. 

Refleksy, wglądy, przejawienia. (10)

  Prawda jest w ruchu. 

  Nic bowiem nie dzieje się w próżni. Każde zdarzenie powiązane jest z tym, które je poprzedzało, jak również niesie w sobie zapowiedź zdarzenia, które dopiero ma nastąpić, które z niego ma się niejako wykluć. Błędem jest więc postrzeganie danego zdarzenia w oderwaniu od innych, zawęża to jego sens, czasem kompletnie go nawet wypacza. Dopiero w zestawieniu wyłania się znaczenie, w „połączeniu kropek” - zdarzeń, zjawisk, spotkań - niekiedy nawet bardzo odległych od siebie czasowo. I dopiero też z takiej perspektywy widać, że żadne zdarzenie nie jest banalne, ani też żadne nie jest niebotycznie ważne. Ważność, waga wyłaniającej się stopniowo prawdy ujawnia się wraz z nią; wyłonienie, ujawnienie odsłania zaś nie tylko sens, ale często powoduje również przełom, uwalnia z nas okrzyk: „A więc to tak, to o to chodziło!”. 

  Bezustannie wyplata się zatem przed nami gobelin, wzór złożony z wielu wzorów; trzeba tylko uaktywnić w sobie widzenie, w miejsce zwykłego patrzenia, żeby go dostrzec, żeby prawda wniknęła w nasze życie. 

  Wraz z taką wyłonioną prawdą, często odsłania się też nasze przeznaczenie; zupełnie jakbyśmy byli prowadzeni do niego krok po kroku, właśnie poprzez rzeczone wydarzenia, które będąc zamkniętymi całościami, na głębszym tudzież wyższym poziomie, są równocześnie elementami większej układanki.